Het was allemaal een beetje gedoe geweest. We moesten eerst op zondag in Dwingeloo spelen, maar met wat heen en weer gemail was het gelukt om toch op zaterdag in Arnhem te staan. Daar stonden veel 'vriendinnen-teams' dus dat zou een gezellige dag worden. En dan ook nog 's middags met z'n allen naar Nederland-Japan kijken. Op naar Arnhem!
We begonnen de dag tegen het team dat twee weken ervoor de tweede divisie had gewonnen, Beersma/Beersma. Marlies heeft vorig jaar met hun in Tilburg getraind, dus we wisten dat het twee goed verdedigende speelsters waren. Weinig tot niet blokkeren, zelf de sets scherp op het net leggen, en de service goed houden. Dat moest de winst gaan brengen. In het begin van de eerste set moesten we nog even inkomen, maar toen het lukte om onze ideeen uit te voeren bleek het ook inderdaad te werken. We pakten een flinke voorsprong en hebben die niet meer weggegeven. In de tweede set begonnen we iets minder geconcentreerd waardoor de tegenstander wat meer in hun spel kwam. Gelukkig waren we op tijd weer bij de les en wonnen we ook de tweede set.
De tweede wedstrijd speelden we een uur later tegen Van Enk/Kouwenberg, die een wildcard hadden gekregen voor het toernooi. Tegen hun hebben we ook op Heerderstrand gespeeld, maar gelukkig was het nu de wedstrijd om direct door te gaan naar de halve finale, in plaats van de wedstrijd om naar de laatste plaats verwezen te worden. Dus we gingen er gewoon lekker vrijuit tegenaan. Dieseltjes als we zijn kostte het weer even wat moeite om ons ritme te vinden. We serveerden vooral op Willemijn omdat we haar harde ballen meer onder controle hadden dan de afwisselende korte en diepe ballen van Margot. En dat zorgde ervoor dat we wat series scoorden met onze service. Jammer genoeg wist de tegenstander ook goed te serveren en verloren we daar weer wat punten met slechte passing. De balans viel wel onze kant op met een winst in de eerste set. De tweede set was de servicedruk van de tegenstander een stuk minder. Er waren weinig momenten meer dat we onze side-out niet pakten. Onze service bleef wel lopen en leverde bonuspunten op. De balans viel nog wat verder onze kant op in de tweede set en we waren net als vorige week weer gelijk door naar de halve finale.
Het was nu wachten tot onze tegenstander in de volgende ronde wedstrijden was bepaald. En totdat Nederland Japan zou hebben verslagen. Een flinke pauze, maar wel met een bordje pasta aangeboden door de organisatie. Goed geregeld! Uiteindelijk stapten we rond half vier weer het veld op en hadden we er helemaal zin in. We moesten spelen tegen Den Boer/Kloos. Een gelegenheidsduo waarvan we de speelsters apart wel kenden, maar de combinatie moesten we nog ontdekken. De eerste set was dat ook vooral wat we aan het doen waren. Vooral Marlies werd flink onder druk gezet met de service, waardoor de pass onrustig was, de set net te scherp en de aanval zonder lef. Ons eigen spel van de ochtend was niet echt terug te vinden. We kwamen halverwege nog wel terug door een service-serie van Pia, maar dat mocht niet meer baten. In de tweede set moesten we het dus gaan laten zien. Wat aan het eind van de eerste set al een beetje boven kwam, wisten we in de tweede set door te zetten. We zaten eindelijk echt in de wedstrijd. We hadden weer de overtuiging die we nodig hebben om die mooie ballen te slaan. Pia verdedigde veel waardoor de tegenstander fouten ging maken. Marlies had haar diagonale bal weer gevonden waardoor we de punten ook af wisten te maken. We hadden daardoor een prettige voorsprong om rustig naar het eind door te gaan. Maar net voor het einde kreeg Annemieke een blessure, ze had last van haar duim. De EHBO kwam erbij om het in te tapen en het werd een officiele medische time-out. Oftewel een minuut of tien lag het spel stil. We probeerden elkaar in die tijd scherp en warm te houden. Toen we uiteindelijk weer van start gingen bleek alleen dat dat niet helemaal was gelukt. We waren ons ritme weer kwijt. Gelukkig was onze voorsprong ruim genoeg om nog net de winst in de tweede set te pakken. Nu door in die derde set. Terug naar dat ritme dat we in de tweede set hadden. We begonnen voortvarend. We waren gretig en vol overtuiging. Tot halverwege. Nog steeds werd Marlies bijna continu opgezocht in de pass, en in plaats van vol te houden met de scorende diagonale aanval ging ze proberen de bal rechtdoor te slaan, of weg te leggen. En dat zorgde voor fouten in plaats van punten. Daardoor zwakte de overtuiging af, werd de pass onzeker en liepen we achter de feiten aan. We konden het niet meer omdraaien en we verloren de halve finale. Het was een grote teleurstelling, vooral omdat we zelf niet hebben laten zien wat we kunnen.
Nog voordat we waren bekomen van die teleurstelling moesten we alweer door met de wedstrijd om de derde/vierde plaats, tegen Aarts/Heida. In de eerste set waren we nog teveel bezig met de vorige wedstrijd. We wilden graag nog met een leuke wedstrijd afsluiten maar de knop was nog niet helemaal om. Totdat Pia ons ging oppeppen. Met haar enthousiasme kwam ook de spirit bij Marlies weer boven. De eerste set was nog wel voor Nikki en Charlotte, maar de tweede set hadden we het weer te pakken. Het was niet het mooiste volleybal dat we in huis hebben, het was vooral werken en knokken en we verdedigden veel. Dat kon de tegenstander alleen ook. En ook net iets beter waardoor de derde set naar hun toe ging.
Voordat we aan het toernooi begonnen zagen we kansen voor de toernooiwinst. En ook mensen om ons heen zagen ons wel winnen. Maar dan moet je wel goed spelen in de finale rondes. En dat is jammer genoeg niet gelukt. Misschien wilden we ook wel wat teveel nadat het de afgelopen tijd allemaal zo goed ging. We staan in ieder geval weer met beide benen op de grond. En een vierde plaats is eigenlijk best wel heel mooi :-)