Na al het heen en weer geswitch tussen dagen moesten we uiteindelijk om 8.00 uur op zondag op het strand van Ouddorp staan. We hadden alleen een dilemma qua trein: door de aankomst uit Utrecht konden we er om half acht of om half negen zijn. Dus wij dachten, half negen moet wel een keer kunnen. Dan moet je alleen niet verkeerd rijden en uiteindelijk om tien voor negen op het veld staan waar je om negen uur moet beginnen aan de eerste wedstrijd. We speelden tegen Lisanne Adams/Sanne G. Keizer en in de eerste set leek het bij ons nergens op. De tegenstander speelde met weinig fouten en pakte dan ook makkelijk de eerste set. Als nummer een geplaatst wilden we natuurlijk niet gelijk de eerste wedstrijd verliezen, dus we moesten zorgen dat we ons eigen niveau gingen vinden. En in de tweede en derde set is dat ook gelukt. We serveerden vooral veel beter waardoor de punten wat makkelijker onze kant op kwamen.
De tweede wedstrijd was tegen het team dat een wildcard had gekregen: Taliqua Clancy/Karley Hynes. Een Australisch talententeam dat voor twee weken met de Nederlandse talenten meetraint. We hadden gehoord dat ze de eerste wedstrijd dik hadden gewonnen en toen we ze zagen inslaan (wat een snelheid in die aanval) wisten we dat we er zonder verwachtingen in konden gaan. Maar toen we aan de wedstrijd begonnen ging het eigenlijk best goed. Marlies zorgde met haar blok dat de tegenstander veel ging shotten in plaats van slaan en Pia rende en dook alles eruit. We gingen gelijk op tot het eind van de set. Toen wisten we nog net wat extra punten te maken en de set te pakken. Grote verwondering aan onze kant, en vooral een heerlijk gevoel. Op naar de tweede set. En die verliep eigenlijk hetzelfde als de eerste. We wisten onze aanval mooi op de lijnen te leggen en met de service zetten we de tegenstander ook goed onder druk. We bleven dicht bij elkaar. Totdat de scheidsrechter een paar fouten achter elkaar maakte. Een technische fout werd niet gezien en vervolgens ook een gigantische netfout niet. Toen er vervolgens nog een discutabele bal werd doorgelaten was Marlies even iets te enthousiast in haar kritiek, met als gevolg een gele kaart. We namen maar even een time-out om de frustratie te laten zakken en de lol die we in de eerste set hadden terug te krijgen. Dat lukte nog wel, maar de achterstand was te groot om in te halen. In de derde set hadden we weer goede kansen op de winst. Marlies maakte een enorm killblock en Pia pakte een gigantisch hard geslagen bal in de verdediging. We hadden de spirit weer terug. Aan het eind van de set lieten we jammer genoeg een kans liggen toen de tegenstander voor in het veld stond en Marlies net niet goed genoeg bij de bal kon om hem achterin te leggen. Dat sloeg een gaatje van drie punten en dat was genoeg voor de tegenstander om de winst te pakken.
Na de enorme adrenaline-kick van de vorige wedstrijd hadden we een beetje een dip. Dus toen we begonnen aan de wedstrijd tegen Sanne van Werkhoven/Fiona van Diepen liep het voor geen meter. Het was niet te zeggen wat er precies mis ging, waardoor het ook moeilijk was om er bovenop te komen. Gewoon maar doorbijten dus. De eerste is het niet gelukt om ons eigen niveau terug te vinden. In de tweede set kwamen we aan het eind nog wel terug tot 20-19. Jammer genoeg viel de service daarna net een paar centimeter achter de lijn in plaats van erop waardoor we niet meer de kans kregen om in een derde set nog iets te laten zien.
De laatste toernooien zijn we steeds bij de beste vier geeindigd. En zeker met de super goede tweede wedstrijd was het uiteindelijke resultaat nu, plaats 5/6, toch wel een beetje jammer. Maar onze interland gaan we nooit meer vergeten. We zullen de film nog vaak terug gaan kijken.