Pia wilde toch even verstandig zijn en wat extra tijd voor haar studie nemen, dus daarom speelden we in Vlissingen niet samen. Marlies had via via gehoord dat Kirsten Sparnaay nog niemand had om mee te spelen voor het weekend, dus via twitter even polsen of ze met haar wilde spelen en er was een nieuwe verrassende combinatie ontstaan. Het idee was om nog wel een keer samen te trainen, maar dat was niet gelukt, dus het werd zonder verwachtingen op naar Zeeland.
Door de goede prestaties van Kirsten stonden we als 9e geplaatst in de eredivisie, en dat zorgde ervoor dat we pas om half twaalf hoefden te spelen. Erg fijn gezien de reistijd. En het nog grotere voordeel was dat je als nummer 9 moet spelen tegen de nummer 8, Paulien Moekotte/Annemieke Driessen, waartegen we een leuke wedstrijd moesten kunnen spelen en ook wel kansen hadden op de winst. Het is natuurlijk wel heel erg wennen als je nog nooit samen hebt gespeeld, dus de eerste set was het vooral zoeken naar de juiste sets. Gelukkig is Kirsten altijd verdedigster, dus die verdeling was in ieder geval gelijk duidelijk. Door wat fouten aan onze kant was de eerste set nog redelijk duidelijk voor de tegenstander. Maar in de tweede set kwamen we er beter door. Marlies wisselde het aflopen en blokkeren goed af en Kirsten was super snel in de verdediging waardoor we naast de side-out ook rally's konden maken. We waren zelfs heel dichtbij setwinst, maar jammer genoeg viel de laatste service van Annemieke naast de lijn in het veld in plaats van erbuiten.
We wilden niet als laatste eindigen, dus moesten we het in de volgende wedstrijd laten zien, tegen Nikki Aarts/Charlotte Heida. Voor Marlies oude bekenden, voor Kirsten een nieuw team. We hadden bedacht dat we vooral gingen proberen om de dingen te doen waar we goed in zijn en niet teveel te bedenken waar de zwakke plekken van de tegenstander zitten. En dat ging goed. Kirsten serveerde flink wat series, Marlies wist haar side-outs goed te scoren en op die manier pakten we de eerste set eigenlijk vrij makkelijk. Maar met Nikki en Charlotte weet je dat het nooit afgelopen is tot de laatste bal gevallen is, dus we moesten vooral niet denken dat de tweede set ook zo zou gaan. En dat bleek. Nikki en Charlotte bleven steeds bij en we wisten geen gat te slaan. Kirsten wist nog steeds wel ontzettend veel eruit te lopen in de verdediging maar vooral Charlotte maakte het haar moeilijk om te zien waar de bal zou komen. Een derde set tegen zo'n team wil je liever niet, want dan kan het nog weleens vervelend aflopen, dus het was vol gaan en proberen net het verschil te maken. En dat lukte aan het eind van de set. Een paar goede services zorgden voor de winst. En Kirsten had het nog sneller door dan Marlies: er waren ook weer twee gewonnen sets bij voor het Liliane Fonds.
De derde wedstrijd ging het erom of je naar de zondag doorgaat of niet. En dat was ook tegen oude bekenden: de Australische meiden Taliqua Clancy/Karley Hynes. Kirsten had de hele week bij de NBS top met hun getraind, dus zij wist wat tips te geven. We begonnen de eerste set goed. Kirsten had weer een goede service en zat goed in de verdediging. Marlies pakte weer gelijk in het begin een aanval met haar blokkering en het leek een leuke wedstrijd te gaan worden. Jammer genoeg gingen we halverwege de set minder goed spelen, Marlies kwam niet echt langs de hoge blokkering en de sets voor Kirsten waren ook te wisselvallig om lekker te kunnen aanvallen. Maar we hadden goede hoop dat we in de tweede set nog iets leuks te kunnen gaan doen. Die hoop vervloog toen een van de twee haar sprongservice erin gooide. De ballen werden in grote vaart op Marlies afgeschoten en die had de grootste moeite om ze uberhaupt te raken. Door de flinke serie kwamen we gelijk heel dik achter en toen was de wedstrijd eigenlijk wel gespeeld. Het lukte ons niet om nog in ons spel te komen.
Alles bij elkaar zijn we zeker tevreden over het resultaat. Geen laatste in de eredivisie is een goed gevoel.