Na de start in Zwolle was de eerste divisie in Enschede aan de beurt. Pia was een weekendje naar Porto, waardoor Marlies dit keer met Annemijn van de Graaff speelde. Twee jaar geleden speelden zij goed samen, zou dat nu ook weer lukken?
In de eerste wedstrijd tegen een wildcard-team Katharina Hensel en Frouzan Soltani, ging dat in ieder geval meer dan goed. De eerste set werd met 21-2 gewonnen. We willen niet onaardig klinken natuurlijk, maar het was snel klaar en duidelijk dat wij beter speelden.
De tweede wedstrijd was vervolgens wel een pittige, tegen Nicole van der Mark en Quirine Oosterveld. Een team dat in principe in de eredivisie meedraait, dus dat was vooral proberen mee te komen en kijken of we een set konden pakken. En in het begin van de set ging dat steeds wel aardig. We kwamen er zelf steeds meer in, de oude patronen kwamen weer boven en we maakten mooie punten. Maar de tegenstander deed dat een stuk vaker, en vooral de service van Nicole zat ons in de tweede set goed dwars. Ook dat was als vanouds, aan het eind van de set gaven zij even gas en konden wij er niet meer aan komen.
En dat betekende dat we de volgende wedstrijd tegen Sabine Beersma en Renate Beersma moesten spelen om in het toernooi te blijven. De eerste set was het heel spannend. Er waren leuke rally’s die om en om gewonnen werden. Uiteindelijk trok het andere team aan het langste eind. De uitdaging was gezet. We wilden graag door naar de halve finale dus in de tweede set kwamen we sterk terug. Door goed serveren van Marlies en mooi diagonale shots van Annemijn konden we de tegenstander meer onder druk zetten. En dat zorgde voor een wat duidelijkere winst in de tweede set. De beslissende derde set moest het gaan bepalen. In die set begonnen we gelijk met een achterstand, het lef was even weg. Maar met veel verdedigen en doorbijten kwamen we terug en wonnen we uiteindelijk de wedstrijd.
Op naar de halve finale tegen Rachelle van der Pol en Joske Sturkenboom. Een zelfde type team als de vorige tegenstander, hele goede verdedigers met slim geplaatste aanvallen. En ook de wedstrijd was een beetje hetzelfde als de vorige. Het was een lekkere pot met aan beide kanten mooi verdedigend werk. Het was voor ons lastig om de lege plekken in het veld te vinden, en in de eerste set lukte dat ook net niet genoeg. Maar diesels als we zijn kwam het goed in de tweede set. En dus weer een derde set. Die begonnen we goed, we kwamen zelfs op een 12-8 voorsprong. Helaas kwam er toen toch wat spanning boven waardoor we ze bij lieten komen. Bij een 15-14 achterstand was het klaar door een netfout van Marlies. Iedereen in het veld vond het een jammer einde van een mooie wedstrijd.
We waren al heel ver gekomen, zouden we zelfs zo ver komen als een derde plaats? Daar gingen we wel voor in de wedstrijd tegen Laura Kam en Sanne van Werkhoven. We hadden gehoord dat Laura licht geblesseerd was en dat als je haar op zou zoeken met de service er veel tweeslagen zouden komen van Sanne. En die tweede ballen zijn erg moeilijk te pakken, dus serveerden we op Sanne. In de eerste set ging dat lang goed, het ging gelijk op en we pakten de kansen die we kregen. Maar uiteindelijk zat de tegenstander lekkerder in hun spel dan dat wij dat zaten. Zij wonnen dan ook de eerste set. Misschien dat het na vier wedstrijden een beetje op was bij ons, want in de tweede set was alles wat er aan ritme en goed op elkaar ingespeeld spel was ontstaan die dag leek verdwenen. De laatste set van de dag werden we redelijk weggespeeld.
Al met al was het een heerlijke dag en was het leuk om als vanouds in het veld te staan. En een vierde plaats is dan ook een mooie bonus.