Vrijdagmiddag een beetje gehaast vertrekken, om half zeven Pia ophalen op station Leeuwarden en dan de boot van half acht pakken. Het weekend Ameland was begonnen. En dat is altijd een fijn gevoel, want Ameland is HET toernooi van het seizoen. Het geeft toch een beetje een vakantiegevoel als je op de boot naar het eiland zit.
Op de zaterdagochtend hoefden we pas om 11.40 uur te spelen dus we konden rustig wakker worden en acclimatiseren. En dat was nodig, want het was weer eens koud, winderig en nat. Je zou denken dat je daar aan gaat wennen en dat dat op een gegeven moment het spel minder gaat beinvloeden. Maar helaas. In de eerste wedstrijd tegen Rachel van de Pol en Nathalie Spekman hadden we vooral moeite met de eerste en tweede ballen die terug kwamen. Het was moeilijk om de bal onder controle te houden, en Rachel en Nathalie waren zo slim om dan ook niet te proberen de bal aan eigen kant te houden als dat niet lukte. Dat leverde bij Pia wat frustratie op, terwijl we eigenlijk gewoon het voorbeeld hadden moeten volgen. We hebben wel mooie punten gescoord en lekker gelopen in de verdediging, maar dat was niet genoeg om een set te winnen helaas.
In de tweede wedstrijd tegen Willemijn van Enk en Alm de Boer begonnen we goed. Het ging lang gelijk op, maar doordat onze service wat beter liep dan die van de tegenstander wisten we uiteindelijk de set te pakken. Dat wilden we doorzetten in de tweede set, de druk vast houden. Maar nu kwam de frustratie bij Marlies vandaan. In plaats van bezig te zijn met het spel zelf, was ze druk met randzaken. En dat komt het spel niet ten goede. Bij vlagen kwamen we wel terug in de flow van de eerste set, maar die flow had wat langer aan moeten houden om de wedstrijd te kunnen winnen.
Zoals vanouds waren we dus vooral tegen onszelf aan het spelen. En daar waren we wel klaar mee. In de laatste wedstrijd zouden we dat anders gaan doen. Het duurde wel een uur of drie voor we weer mochten spelen, dus de motivatie was wat aan het wegzakken, maar toen we op het veld stonden, en de wind wat gezakt bleek en de temperatuur wat gestegen, hadden we er helemaal zin in. Het was voor Marlies blijkbaar wel iets te lang gaan duren, want zodra ze aan het spelen was merkte ze dat ze niet genoeg gegeten had. Dus rende ze in de technische time-out naar haar tas om dextro te halen, waar ze een mooie officiele waarschuwing voor kreeg. Maar wat maakt het een verschil als je vertrouwen hebt in je eigen spel. Dan haal je die eerste en tweede ballen gewoon, dan heb je gewoon lef als er een blok hangt en je lang genoeg bent om er langs te komen, dan loopt je service gewoon goed, enzovoort. Of zoals Pia het mooi wist te verwoorden tijdens de wedstrijd: "Waarom doen we dit niet altijd?". Goeie vraag, en hopelijk gaan we het antwoord nog een keer vinden. Voor nu hebben we de dag in ieder geval goed afgesloten. En waren we ook heerlijk in de stemming voor een topfeest.
De zondag was het nog wel even zuur om te zien welke teams er door waren gegaan naar de volgende dag, en dat wij daar niet tussen zaten. Maar we hebben heerlijk in de zon op een airbed gelegen, kijkend naar de eredivisie. Het was weer geslaagd.