Na onze korte beachvolleybal pauze en een afgelast toernooi in Kijkduin was het afgelopen weekend eindelijk zover: samen een toernooi spelen in Vrouwenpolder. En nog wel eredivisie. Dat was vooral leuk omdat het geen heel zwaar bezet toernooi was, dus we zouden leuke wedstrijden moeten kunnen spelen.
En die eerste leuke wedstrijd was tegen Fiona van Diepen en Emily Kloos. Er stond een klein beetje wind, en meestal is wind niet echt ons ding, maar in dit geval was het blijkbaar de juiste windkracht. We maakten er goed gebruik van door tegen de wind in te serveren. De tegenstander had nogal moeite in de pass en setup om de controle te houden, terwijl bij ons het spel rustig was. Dat maakte het verschil in de eerste set die redelijk makkelijk onze kant op ging. In het begin van de tweede set gingen we daarmee door en het voelde allemaal goed. Maar het was toch net wat minder geconcentreerd dan de eerste set. Aan de wind-tegen-kant kregen wij toch ook wat moeite in de pass en Fiona en Emily maakten wat minder fouten. We kwamen zelfs op een 20-17 achterstand. Gelukkig kwam er toen een goede service-serie van Marlies waarmee we de stand gelijk konden trekken. En met de teruggevonden controle konden we daarna de wedstrijd binnenhalen.
De tweede wedstrijd speelden we tegen Lidia Bons en Bianca Gommans, een duo van Beachteam Den Haag. Erg goede speelsters waar je een kans tegen hebt als je zelf op je top bent en zij niet helemaal. Maar dat was in deze wedstrijd niet het geval. Ons aloude kwaaltje van 'denken dat je veel moeilijkere ballen moet gaan wegleggen omdat ons normale spel niet goed genoeg is en dan veel fouten gaan maken' kwam weer eens opzetten. Ballen met de wind mee op de lijn willen leggen gaan uit, de servicedruk valt weg door alle foutservices, en dan wordt alles voorzichtiger omdat er zo veel fout gaat waardoor je zelf veel meer onder druk komt te staan dan nodig is. Alles bij elkaar dus niet helemaal zoals we zouden willen dat het gaat en een verloren wedstrijd.
Dan moesten we het in de wedstrijd tegen Charlotte Heida en Sanne Folkert maar gaan laten zien. En daar was ons gecontroleerde spel van het begin van de dag weer terug. We gingen als een speer. De servicedruk was precies goed, weinig fouten en de tegenstander had er moeite mee. En als het dan loopt dan lukt ook alles: geplaatste ballen vallen precies op de lijn, nog net een handje onder de bal krijgen, een service tegen het net die precies over het net valt. Tot een 18-13 voorsprong in de tweede set leek de wedstrijd in de zak te zitten. Hoe het heeft kunnen gebeuren weten we nog steeds niet, en ervan balen kunnen we ook nog steeds, maar Marlies verkrampte in haar spel en kreeg geen punt meer gescoord, en helaas kon ook Pia de dip niet doorbreken. De tegenstander ging beter spelen, de ballen die we tot dan toe scoorden wisten ze ineens te verdedigen en de servicedruk werd hoger. Maar vooral het ontbreken van ontspannen bewegingen aan onze kant maakte dat we de tweede set verloren. En daarmee waren we echt gebroken, de derde set ging net zo eenvoudig als de eerste set, maar dan voor Charlotte en Sanne.
Na de enorme teleurstelling van de laatste wedstrijd was het lastig om weer op te laden voor de wedstrijd om niet laatste te worden. Maar we wilden de dag leuk afsluiten en nog een lekkere pot spelen. Dat leuk afsluiten is gelukt, maar echt een lekkere pot was het jammer genoeg niet. We speelden tegen Elcke de Weme en Shirley Jarman en wonnen de wedstrijd.
Alles bij elkaar mogen we met een goed gevoel terug kijken op het goede spel wat we hebben laten zien. Die ene dip op een heel rot moment moeten we maar zien als een leerpunt zodat we volgend toernooi nog beter en stabieler zijn.