Rustig aan opstaan en richting Scheveningen vertrekken. We hoefden pas de tweede ronde te spelen en dankzij de techniek (dat is de verklaring van de organisatie in ieder geval) hoefden we ons pas een uur voor onze eerste wedstrijd te melden in plaats van een uur voor het begin van het toernooi. Dus rond 11.45 uur kwamen op het zonnige strand aan om aan ons NK te beginnen.
We begonnen tegen Emily Kloos en Fiona van Diepen. Een team waar we in dit seizoen al eerder tegen gespeeld hadden, en gewonnen. En dat speelt toch lekkerder als je weet dat je van je tegenstander kunt winnen. Het leek een beetje een déjà-vus (zie het verslag uit vrouwenpolder :-)). We begonnen sterk met een flinke service-druk en rustig spel. Er stond net wat wind om gebruik van te maken (en gelukkig niet teveel dat je er last van had), zodat we de ballen flink tegen de wind in wisten te scoren. De eerste set pakten we dan ook vrij makkelijk. Maar net als de vorige keer kwamen Emily en Fiona beter in hun spel en vooral hun service werd voor ons moeilijk te passen. Er was wat miscommunicatie aan onze kant, er vielen wat ballen precies op de lijn, we werden voorzichtig. De tweede set ging ook heel makkelijk, maar dan wel voor de voor ons verkeerde partij. Dit keer moest een derde set de beslissing gaan brengen. Gelukkig wisten we ons te herstellen en werd het een gelijkopgaande strijd. Tot 12-12 kon er door niemand een verschil worden gemaakt. En toen ging Pia serveren, in een keer door naar 15-12. Ons doel was gelijk al bereikt!
Maar dan ga je je doel uiteraard bijstellen. Dus de tweede wedstrijd tegen Ilona Lievaart en Wiesje Elfferich gingen we er weer vol tegenaan. Jammer genoeg was dat niet genoeg om de eerste set gelijk te pakken. We hadden wat moeite om vat te krijgen op het spel van de tegenstander. Maar diesels als we zijn ging dat in de tweede set beter, en die set wisten we ook te winnen. En dus weer een beslissende derde set. We zaten na die tweede set weer goed in de flow en dan zou je denken dat je daar gewoon lekker mee doorgaat. Maar niets zo onvoorspelbaar als ons spel dit seizoen. De foutjes en verwarring slopen er weer in en we moesten de wedstrijd aan de tegenstander laten.
Dan kun je in de herkansing altijd nog een nieuwe poging wagen om verder te komen in het toernooi. En ja hoor, het was weer zover, we speelden tegen Charlotte Heida en Nikki Aarts (alle toernooien waar we aan meedoen en Charlotte en Nikki ook, daar moeten we tegen elkaar spelen). Met de winst in Amsterdam in ons achterhoofd wisten we dat we kansen hadden. Maar ook deze wedstrijd gaf een behoorlijk déjà-vus gevoel. We begonnen niet al te best aan de wedstrijd, de pass was onrustig en daardoor kwam de rest van ons spel er ook niet echt uit. De eerste set ging dan ook vrij snel naar Nikki en Charlotte. Maar uit ervaring wisten we dat we sterk terug konden komen en dat waren we ook zeker van plan. En in de tweede set kwam dat ook wel wat meer boven, we speelden beter dan in de eerste set. Misschien is het de invloed van het wisselvallige seizoen, of toch wat moeheid, of gewoon onverklaarbaar, het lukte in ieder geval niet om ons beste spel lang genoeg naar boven te halen. We verloren ook de tweede set en de wedstrijd.
En dat betekende dat we op plek 23-28 zijn geëindigd. Een mooie positie en alles bij elkaar een goede afsluiting van het seizoen. De rose hadden we dubbel en dwars verdiend.